Forexspreads en uitvoering: standaard-, ECN- en raw-accounts vergeleken

Eén standaardlot is 100.000 eenheden van de basisvaluta. Bij een paar dat tot vier decimalen wordt genoteerd met de Amerikaanse dollar als notatievaluta, is één pip (0,0001) op één lot daarom USD 10 waard. Een minilot (10.000 eenheden) is USD 1 per pip; een microlot (1.000 eenheden) is 10 Amerikaanse cent.

Yenparen verschillen: de pip is daar 0,01, dus één pip op een lot USD/JPY is JPY 1.000, waarvan de dollarwaarde afhangt van de geldende koers. Houd dat ene getal in uw hoofd en elke tarieventabel is binnen enkele seconden ontcijferd.

Pepperstone rekent op zijn Razor-account een commissie vanaf USD 3,50 per lot per zijde, volgens de eigen prijspagina — USD 7,00 voor de volledige rondrit. Deel dat door de pipwaarde van USD 10 en dat is 0,7 pip. Die 0,7 pip moet worden opgeteld bij de genoteerde raw-spread voordat u iets vergelijkt.

Rij drie is degene die ertoe doet. Een raw-account met een zware commissie is duurder dan een fatsoenlijk standaardaccount — en omdat een spread van 0,1 pip indrukwekkend oogt, vestigt de reclame daar nooit de aandacht op. Het voordeel van het raw-model is transparantie, niet automatisch prijs: u ziet de marktspread en weet wat de broker verdient. Of het goedkoper is, wordt bepaald door de commissie.

Het verschil in het voorbeeld is 0,4 pip, oftewel USD 4 per lot. Schaal dat naar jaarvolume.

Hier is de ongemakkelijke waarheid voor kleine accounts. Bij twee lots per maand is de keuze van accounttype USD 96 per jaar waard. Eén enkele inactiviteitsvergoeding of drie internationale overschrijvingen kosten meer dan dat. Als u weinig handelt, steek de moeite dan in opnamekosten, basisvaluta en platformkwaliteit in plaats van in 0,4 pip — en let erop dat raw-accounts vaak een hogere minimumstorting vereisen, die dan voor niets stilligt.

Ergens rond de 20 tot 30 lots per maand slaat het beeld om, en bij maandvolumes met drie cijfers wordt het verschil verreweg de grootste hendel op uw kostenbasis.

"Vanaf" beschrijft het waargenomen minimum, meestal in de minuten met de diepste liquiditeit van de dag. Het getal dat u nodig hebt voor een kostenberekening is een ander: de tijdsgewogen gemiddelde spread per paar over een volledige maand. Sommige brokers publiceren dit, veel doen dat niet. Vraag ernaar.

Waar de spread betrouwbaar verbreedt:

• Bij de dagelijkse rollover om 17:00 uur New York-tijd, wanneer liquiditeitsverschaffers hun boeken sluitend maken.
• Bij de opening op zondag, vaak aanzienlijk en gedurende meerdere minuten.
• In de seconden rond economische cijfers en rentebesluiten.
• Tijdens dunne feestdagsessies, wanneer een groot centrum gesloten is.

Een uitgewerkt voorbeeld van waarom dit ertoe doet. Stel dat uw broker gemiddeld 0,3 pip noteert, maar de rolloverminuut gemiddeld 4,0 pip — en 20% van uw entries in dat venster valt. Uw gerealiseerde gemiddelde is 0,2 × 4,0 + 0,8 × 0,3 = 1,04 pip, ruim drie keer het hoofdcijfer. Wie een strategie bouwt rond rollovertijden, betaalt een compleet andere prijs dan die op de prijslijst.

Dealing-desk market maker. De broker noteert de prijs zelf en neemt de andere kant in. Hij verdient aan de spread en aan het nettoresultaat van geïnternaliseerde klantorderstroom. Dat is niet automatisch slecht — internalisatie levert vaak krappere prijzen en directe uitvoeringen bij kleine omvang op. U wilt alleen weten waar de prikkels naartoe wijzen.

STP of geen dealing desk. Orders gaan naar liquiditeitsverschaffers en de broker verdient een opslag boven hun spread.

"ECN". Strikt genomen een electronic communication network met anonieme matching in een centraal orderboek. In de retail-forex wordt het label meestal toegepast op een gebundelde feed van meerdere liquiditeitsverschaffers met raw pricing plus commissie. Beide kunnen prima goed zijn; het woord zegt u minder dan de prijs.

In de praktijk draaien de meeste firma's een hybride model: kleine en elkaar opheffende orderstroom wordt geïnternaliseerd, de resterende blootstelling wordt extern afgedekt. Waar dit voor u zichtbaar wordt, is last look — liquiditeitsverschaffers krijgen doorgaans een kort venster waarin ze een order kunnen weigeren of herprijzen. De symptomen zijn afwijzingen, herquotes en asymmetrische slippage.

Drie meetwaarden meten dit: uitvoeringspercentage, symmetrie van de slippage (positieve slips zouden ongeveer even vaak moeten voorkomen als negatieve) en gemiddelde uitvoeringslatentie. Sommige brokers publiceren uitvoeringsstatistieken. Doet de uwe dat niet, log dan een maand lang aangevraagde versus uitgevoerde prijzen op een klein live account. Demoservers draaien vaak niet op de live prijsengine en bewijzen zeer weinig.

Posities die de rollover meemaken, worden doorgerold naar de volgende valutadatum. Het renteverschil tussen de twee valuta's bepaalt de richting; de opslag van de broker wordt op beide zijden toegepast, wat verklaart waarom bij veel paren zowel long als short negatief zijn. Bij de meeste paren valt de driedubbele swap op woensdag, omdat de valutadatum dan van vrijdag naar maandag springt; bij paren met een kortere afwikkelingscyclus verschuift de driedubbele dag.

Een uitgewerkt voorbeeld met de aanname erbij vermeld: uw broker noteert de long EUR/USD-swap op −USD 6,50 per lot per nacht. Een maand met 22 handelsnachten bevat één driedubbele dag, dus worden er 24 nachten in rekening gebracht. Dat is USD 156 — ongeveer twintig keer de USD 8 die het kostte om te openen en te sluiten. Bij alles wat langer dan een paar dagen wordt aangehouden, is de swap de kostenpost die telt, niet de spread.

De andere richting is even leerzaam. Stel dat een longpositie in een hoger renderende valuta USD 4,00 per lot per nacht oplevert. Over een jaar is dat ongeveer USD 1.460. Tegen een notionele waarde van USD 110.000 is dat 1,33% — maar tegen USD 3.667 aan margin bij 30:1 is het bijna 40%. Dat is precies wat carrytrades aantrekkelijk maakt. Het is ook precies waarom ze slecht aflopen: een ongunstige beweging van 1,33% wist een heel jaar carry uit, en 1,33% op een hoofdpaar is een rustige week.

• Valutaomrekening. Commissie en gerealiseerde resultaten worden omgerekend naar uw accountvaluta. Een opslag van 1,0% op USD 50.000 aan gerealiseerde P&L over een jaar kost USD 500; bij 0,25% kost het USD 125. Als u vooral dollarparen verhandelt, houd het account dan in dollars aan.
• Inactiviteitsvergoedingen. Bij sommige aanbieders na drie maanden zonder transactie, vaak EUR 10 tot 15 per maand — voor een klein account meer dan de volledige spreadbesparing van een raw-model.
• Opnamekosten. Controleer hoeveel opnames per maand gratis zijn en wat een overschrijving buiten het SEPA-gebied kost.
• Kaartstortingskosten. Bij sommige aanbieders op percentagebasis.
• Basisvaluta. De meest ingrijpende instelling, omdat deze doorgaans later niet meer kan worden gewijzigd.

Retailklanten in de EU en het VK vallen onder de ESMA-productinterventiemaatregelen: 30:1 op hoofdvalutaparen, 20:1 op niet-hoofdparen, margin close-out bij 50% van de minimaal vereiste margin, en bescherming tegen een negatief saldo per account. Het VK past hetzelfde regime toe via PS19/18.

Hetzelfde merk runt vaak meerdere ondernemingen: een EU-entiteit, een Britse entiteit, een Australische entiteit en een offshore-entiteit met 500:1 of meer zonder de Europese verplichtingen. Het is de moeite waard om dit helder te hebben: hogere hefboomwerking verlaagt uw kosten per lot geen cent. Het legt alleen minder margin vast — en verkort de afstand tot een close-out.

Compensatieregelingen werken hier hetzelfde als overal: ze dekken het falen van de aanbieder, niet handelsverliezen. Het Britse FSCS keert tot GBP 85.000 per persoon per firma uit en sluit claims voor slechte prestaties expliciet uit; de limieten voor beleggingsondernemingen in Duitsland en Cyprus liggen lager. Zwitserland kent geen ESMA-equivalent hefboomplafond, dus voor Zwitserse klanten hangt alles af van met welke entiteit zij een contract hebben gesloten. Wat altijd telt, is de naam op het rekeningafschrift.

Neem iemand die 50 lots per maand verhandelt en USD 40.000 aan gerealiseerde resultaten per jaar omrekent naar een eurorekening.

USD 2.400 verschil bij een identieke strategie. En overstappen naar een aanbieder met een omrekenopslag van 0,25% in plaats van 1,0% voegt nog eens USD 300 toe — zonder dat er één transactie verandert.

1. 1Reken de commissie van uw broker om naar pips (rondrit-commissie gedeeld door pipwaarde) en tel deze op bij de spread. Al het andere is geen vergelijking.
2. 2Schat uw realistische maandvolume in lots. Onder ongeveer 20 lots is de vraag raw versus standaard bijzaak.
3. 3Vraag naar de tijdsgewogen gemiddelde spread per paar over een volledige maand, niet het "vanaf"-cijfer.
4. 4Controleer de swaptabel voor uw paren en vermenigvuldig deze met uw typische aanhoudperiode. Voorbij enkele dagen bepaalt de swap de uitkomst.
5. 5Open het account in de valuta waarin u vooral handelt, en controleer de omrekenopslag.
6. 6Log een maand lang aangevraagde versus uitgevoerde prijzen op een klein live account. Positieve en negatieve slippage zouden met vergelijkbare frequentie moeten voorkomen.
7. 7Lees welke juridische entiteit op uw rekeningafschrift staat, en zoek vervolgens de toezichthouder, hefboomlimieten en compensatieregeling op.

CFD's zijn complexe instrumenten en brengen door het hefboomeffect een hoog risico met zich mee om snel geld te verliezen.

Deze gids is informatie, geen beleggingsadvies. Spreads, commissies en regelgevende vereisten veranderen; controleer altijd de actuele stand van zaken bij de aanbieder en bij de bevoegde toezichthouder.